Punktem wyjścia była relacja pomiędzy pomieszczeniami. Zamiast projektować salon, sypialnię czy łazienkę jako odrębne światy, wszystkie wnętrza potraktowano jak fragmenty jednej, płynnie rozwijającej się przestrzeni. Granice pomiędzy funkcjami pozostają wyraźne, jednak język, którym zostały zaprojektowane, jest wspólny.

Dlatego materiały nie zmieniają się wraz z kolejnymi pomieszczeniami. Wędrują przez całe mieszkanie, za każdym razem przyjmując inną rolę. Orzechowe drewno raz organizuje architekturę zabudowy kuchennej, innym razem staje się tłem dla strefy wypoczynku lub buduje kameralność sypialni. Zieleń pojawia się równie konsekwentnie – jako element stolarki, tapicerki i okładzin ściennych. Nie pełni funkcji dekoracyjnej. Staje się jednym z materiałów definiujących przestrzeń.

Ta powtarzalność nie jest jednak monotonią. Dzięki ograniczeniu liczby środków można skupić uwagę na proporcjach, świetle i sposobie, w jaki materiały spotykają się ze sobą.

W mieszkaniu można odnaleźć subtelne odniesienia do estetyki mid-century modern. Widoczne są w proporcjach mebli, miękkich liniach tapicerowanych brył, wykorzystaniu orzechowego drewna czy mosiężnych detali.

Charakter tego mieszkania wynika z decyzji, które z założenia mają dobrze się starzeć. Z materiałów, które z czasem nabierają szlachetności, i z rozwiązań, które pozostają aktualne niezależnie od sezonowych mód.

Największą wartością tego projektu nie jest pojedynczy detal, lecz atmosfera. Spokojna, uporządkowana i konsekwentna. Taka, która nie domaga się uwagi, ale sprawia, że chce się w niej zostać.